छत्र शंकर

“बिहान ४ बजे उठेर लन्चबक्स तयार गर्छु, दिउँसो कलेज जान्छु, बेलुकी डेलिभरी गर्छु। कहिलेकाहीँ लाग्छ, यो जीवन पढ्न आएकै हो कि श्रमिक बन्न।”

अष्ट्रेलियामा अध्ययनरत धेरै नेपाली विद्यार्थीहरूको यस्तै दैनिकी छ।

शिक्षाको सपना बोकेर आएको यात्रा:

नेपाली विद्यार्थीहरू अष्ट्रेलिया आउँदा उनीहरूको आँखामा हुन्छ — राम्रो पढाइ, अन्तर्राष्ट्रिय डिग्री, र भविष्यमा राम्रो जागिरको सपना। धेरैले घरधनीसँग लिएको ऋण, बाबुआमाले बेचिदिएको गहना, र गाउँलेको आशा बोकेर विमान चढेका हुन्छन्।

तर अष्ट्रेलियाको जमिनमा पाइला टेक्नासाथ, जीवनको यथार्थ फरक देखिन्छ। भाडा तिर्न, कलेजको शुल्क जोहो गर्न, अनि दैनिकी चलाउन उनीहरू ‘वर्क लिमिट’ भन्दा बढी काम गर्न बाध्य हुन्छन् — कहिले सुपरमार्केट, कहिले एज़्ड केयर, कहिले होटेल त कहिले निर्माण साइटहरूमा।

थकाइ र तनावको पहाड:

“ड्युटी सकेपछि लुगा फेर्न नपाई कलेज जानुपर्छ। कहिले त कक्षा नै सुत्दै बिताउँछु,”

— सिड्नीमा नर्सिङ अध्ययन गरिरहेकी एक विद्यार्थीको अनुभव।

यस्तै संघर्षका कारण मानसिक तनाव, एक्लोपन, डिप्रेशन, र स्वास्थ्यसम्बन्धी समस्याहरू सामान्य जस्तै भएका छन्।

असमानता र अपमान पनि सहनुपर्ने:

विद्यार्थी श्रमिकहरूले कहिलेकाहीँ कार्यस्थलमा जातीय विभेद, श्रम शोषण र न्यून पारिश्रमिकको सामना गर्नुपर्छ। भिसाको डर, जागिर गुम्ने चिन्ता, अनि ‘चुपचाप सहनुपर्छ’ भन्ने सोचले उनीहरूलाई बोलेर पनि नबोल्ने बनाउँछ।

घर सम्झिँदा आँखा रसाउँछ:

चाडपर्व, जन्मदिन, बाबुको मिर्गौला फेल भएको खबर, आमाको बिरामीपन — सबैले उनीहरूलाई घर सम्झाउँछ। भिडियो कलमा भाइबहिनीको “दिदी, कहिले फर्किन्छौ?” भन्ने प्रश्नले हृदय नै थिच्छ।

भविष्यप्रतिको आशा:

यद्यपि, यिनै विद्यार्थीहरू आशाको किरण समातेर अघि बढिरहेका छन्। कलेज पास गर्ने, स्थायीत्व पाउने, अनि बाबुआमाको अनुहारमा खुसी देख्ने सपना बोकेर उनीहरू काम र पढाइबीच सन्तुलन मिलाइरहेका छन्।